Love is free
in time, in peace
and now is here
this life, this dream...
you know how it feels but... is it all in your mind?
when you know how it feels to be pushed and pulled through your life
and sometimes it seems like there is life in your eyes and all that i know is i love you
yes i love you......
And it feels like we're already flying
but the air is too thin and we're dying
the clouds all around take us higher
the world far below is on fire
I hold out my hand just to touch you
and all that i know is I love you
a vision a promise of heaven
a reason for being forever
you're just a whisper away
We've come too far to turn back
this is where we stand and face it
this is who we are, one step closer
into thin air we will go there
We've come too far to turn back
this is where we stand and face it I feel you breathe you're just a whisper away
We've come too far to turn back
this is where we stand and face it
this is who we are one step close
into thin air we will go there
Πρόταση ταινίας.
Ρωσικής του 1957 που όμως δεν χάνει ποτέ την αξία της.
Του σκηνοθέτη Mikhail Kalatozov.
Αισθητική "μοντέρνα". Μηνύματα διαχρονικά. Συγκίνηση. Αγαπημένη ταινία του Coppola and του Scorsese.
April is a cruel time
Even though the sun may shine
And world looks in the shade as it slowly comes away
Still falls the April rain
And the valley's filled with pain
And you can't tell me quite why
As i look up to the grey sky
Where it should be blue
Grey sky where I should see you
Ask why, why it should be so
I'll cry, say that I don't know
Maybe once in a while I'll forget and I'll smile
But then the feeling comes again of an April without end
Of an April lonely as they come
In the dark of my mind I can see all too fine
But there is nothing to be done when I just can't feel the sun
And the springtime's the season of the night
Grey sky where it should be blue
Grey sky where I should see you
Ask why, why it should be so
I'll cry, say that I don't know
I don't know
Ο Μανόλης Αναγνωστάκης ήταν από τους σημαντικότερους ποιητές της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς.Πολλά από τα ποιήματά του έγιναν τραγούδια , γι αυτό προτείνω να γνωρίσουμε ή να θυμηθούμε την ποίησή του μέσα από τα αντίστοιχα τραγούδια.
Όταν μια άνοιξη χαμογελάσει.....
....κάτω απ'τους ίσκιους των σπιτιών θα περπατώ....
........Κι αυτοί, γαλήνιοι, το δρόμο παίρνουνε π' άκρη δεν έχει....
γιατί ξέρω πως συχνά βλέπεις ή ακούς τα πράγματα
διαφορετικά από ότι παλιά.
Κι έτσι ήρθε η στιγμή
να κάνω ένα αφιέρωμα σε αυτόν τον τραγουδιστή.
Ντέμης Ρούσσος!
Δεν χρειάζεται βέβαια συστάσεις! Είναι πασίγνωστος!
Η ατμόσφαιρα που δημιουργεί κάποιες φορές με τη χαρακτηριστική φωνή του νομίζω πως ταιριάζει με την εποχή...ταιριάζει σε ένα συννεφιασμένο απόγευμα σαν το σημερινό....
Στη σιωπή αυτού του απογεύματος ακούγεται από μακριά μια μουσική .....που όλα τα γαληνεύει....από τις στιγμές που λες "ναι, αξίζει να ζούμε"....
Να το τραγούδι που έγινε αιτία για το αφιέρωμα αυτό:
